The aim of this study was to evaluate the diagnostic accuracy of ischemia modified albumin (IMA) alone, or in combination with cardiac troponin T (cTnT) and electrocardiogram (ECG) findings for diagnosis of acute coronary syndrome (ACS). The study included patients with acute chest pain suggestive on ACS, recruited within 6 hours from onset. Patients were classified in ACS group and non-ischemic chest pain group (NICP). Of 84 patients, 49 were diagnosed with ACS and 35 with NICP. IMA was significantly higher in ACS group (p<0.0001). The area under receiver operating curve for IMA in ACS diagnosis was 0.95 (p<0.0001). Sensitivity and specificity of IMA for ACS diagnosis were 89.8% and 91.4%, respectively. IMA significantly (p<0.05) improved the sensitivity of ECG and cTnT, alone, and in combination. Sensitivity and negative predictive value of combination of IMA, ECG and cTnT for diagnosis of ACS were 100%. IMA is useful for diagnosis of ACS, in combination with ECG and cTnT.

Postavka našeg istraživačkog problema zasniva se na dokazivanju korelacije difuznog oštećenja neuronskih i neneuronskih supkortikalnih struktura oslabljenom vaskularizacijom u dužem premorbidnom periodu sa kliničkom manifestacijom kognitivne disfunkcionalnosti. Glavni cilj našeg istraživanja je vizualizacionim metodama (CT i MRI) dokazivanje atrofije supkortikalnih moždanih struktura i povezavanje sa kognitivnom disfunkcionalnošću po obimu do dementne mnestičke deteoriracije. Istraživanje je sprovedeno u dve istraživane grupe bolesnika na bolničkom lečenju, A i B, koje su istovremeno sebi i kontrola. Obe grupe činilo je po 40 bolesnika oba pola životne dobi od 50 do 70 godina. Rezulati našeg istraživanja su potvrdili da je kognitivno funkcionisanje oštećenjo kod svih bolesnika sa utvrđenom supkortikalnom moždanom ishemijom i redukcijom neuronskih i neneuronskih supkortikalnih struktura dijagnostikovanih vizualizacionim imidžing dijagnostičkim metodama. Disfunkcija kognicije po težini je recipročna psihometrijski potvrđenom obimu supkortikalna atrofije, tj. redukcije moždanih struktura.

Sindrom opstrukcijske apneje u spavanju (SOAS) je poremećaj disanja u kome se javlja delimična ili potpuna opstrukcija gornjih disajnih puteva, što ometa normalnu ventilaciju pluća i tako remeti normalan obrazac spavanja. Klinički se ispoljava habitualnim hrkanjem, često udruženim sa zastojem u disanju, i znacima napornog disanja tokom spavanja, kao i različitim neurobihejvioralnim problemima koji se javljaju tokom dana. Neprepoznat i nelečen SOAS može dovesti do trajnih, pa i životno opasnih posledica. Svaki pacijent sa smetnjama disanja vezanim za spavanje trebalo bi da bude podvrgnut polisomnografskom ispitivanju tokom noći.

Dijagnostikovanje različitih patohistoloških promena u prostati u najvećem broju slučajeva bazira se na sigurnim benignim, odnosno malignim karakteristikama. Periacinusne pukotine (PP) spadaju u pomoćne dijagnostičke kriterijume i opisuju se kao nesigurne maligne karakteristike. Na osnovu prisusutva i obima PP, pregledanih na velikom mikroskopskom povećanju (400x), žlezde su svrstane u 3 grupe: grupa 1–žlezde bez periacinarnih pukotina ili kod kojih su periacinarne pukotine prisutne u ≤50% žlezdane cirkumferencije; grupa 2–žlezde sa periacinarnim pukotinama prisutnim u >50% žlezdane cirkumferencije, a nalaze se u <50% prisutnih žlezda i grupa 3-žlezde sa periacinarnim pukotinama prisutnim u >50% žlezdane cirkumferencije, a nalaze se u ≥50% prisutnih žlezda. Cilj našeg rada bio je da se utvrdi značaj prisustva PP u adenokarcinomu prostate (ADKP) Gleason score-a 7(3+4) i 7(4+3) i da se korelacionom analizom njihovog odnosa prema parametrima od prediktivnog značaja (preoperativne vrednosti serumskog prostata specifičnog antigena, tumorski volumen, klinički stadijum i stepen fokalne neuroendokrine diferencijacije) utvrdi postojanje razlike u njihovoj pojavi u navedenim ADKP. Istraživanje je obuhvatilo 33 ADKP Gleason score-a 7, odnosno 26 (78,79%) ADKP 7(3+4) i 7 (21,21%) ADKP 7(4+3). Kod ADKP Gleason 7(3+4) periacinusne pukotine se češće javljaju kod tumora koji su manji, bolje diferentovani (stvaraju više PSA), koji se dijagnostikuju u manje uznapredovalim kliničkim stadijumima i koji pokazuju manji stepen fokalne neuroendokrine diferencijacije. Kod ADKP Gleason 7(4+3) periacinusne pukotine se češće javljaju kod tumora kod kojih se stvara manja količina serumskog PSA (slabije diferentovani) i kod tumora koji su dijagnostikovani u uznapredovalim kliničkim stadijumima. Periacinusne pukotine predstavljaju češći nalaz kod adenokarcinoma prostate Gleason score-a 7(4+3) koji imaju goru prognozu, što PP svrstava u red važnih pomoćnih kriterijuma za dijagnozu adenokarcinoma prostate.

Anatomy of the liver does not correspond to its functional anatomy, and does not include parts of portal triad and hepatic venous system and therefore is not adequate in clinical practice, especially in terms of planning eventual surgical resection. Couinaud's classification of liver segments, modified by the Bismuth, is used for a rapid, ultrasound evaluation, in which the liver is divided into eight segments. The possibility of a functional-anatomic segmentation of the liver, based on respect for the system of portal triad and hepatic vein, undoubtedly gives ultrasonography great importance to the planning of possible resection of liver segments, affected by the pathological process, with sparing of the remaining liver parenchyma.

Ocenjivanje radne sposobnosti (ORS) je postupak koji služi da se na osnovu bioloških funkcija organizma neke osobe i zahteva određenog posla i karakteristika radnog mesta utvrdi da li je ispitivana osoba sposobna za taj posao ili grupu poslova. ORS izvršnih radnika na železnici se obavlja prema programu propisanom Pravilnikom o predhodnim i periodičnim pregledima zaposlenih na radnim mestima sa povećanim rizikom (Službeni glasnik RS br. 120/07) i Pravilniku 655 o zdravstvenim uslovima koje moraju ispunjavati železnički radnici koji neposredno učestvuju u vršenju železničkog saobraćaja. Jedna od hroničnih bolesti sa kojima se susrećemo tokom ORS je hronična opstruktivna bolest pluća (HOBP). Definicija kontraindikacija za rad železničkih radnikau izvršnoj službi koji boluju od HOBP sadržana u pravilniku 655 je veoma uopštena. Zato smo, da bi olakšali i poboljšali kvalitet procene radne sposobnosti, razvili algoritam za procenu radne sposobnosti kod ovih radnika. Prema GOLD (Global Initiative for Chronic Obstructive Lung Disease) smernicama kod sumnje na postojanje HOBP najpre treba dokazati da bolest postoji, a za potrebe medicine rada smatrali smo važnim ujednačiti i pojasniti kriterijume za ocenu radne sposobnosi, što je rezultovalo dijagnostičkim algoritmom za ORS. Takođe je važno voditi računa za koje radno mesto se ORS vrši. Primena dijagnostičkog algoritma tokom ORS, omogućuje da se kod izvršnih radnika na železnici i na radnom mestu sa povećanim rizikom koji boluju HOBP izvrši optimalna procena težine bolesti, utvrdi efikasnost terapijskog tretmana, proceni da li su nedostaci funkcinalno kompenzovani i utvrdi dinamika vanrednih perodičnih pregleda.

Apert syndrome is named for the French physician, Eugen Apert who was, in 1906. described anomalous shape of the skull with coronary suture synostosis and hypoplasia sphenoethmoidmaxillary part of the face and fingers syndactyly of hands and feet. Apert syndrome accounts for about 4,5% of all craniosynostosis. With the prevalence of 1:160 000-200 000, inherited in an autosomal dominant, and in 25% of cases are fresh mutations in the gene. This syndrome has no predilection by gender and race, varies in severity form in witch it is manifested. Anomality of internal organs are very rare, but half of the patients with this syndrome have mental retardation. Apert syndrome has no cure, but surgery can help to correct some of the problems. 

Kolor doppler je ultrazvučna metoda koja omogućava neinvazivan prikaz protoka krvi kroz krvni sud i analizu stanja krvnog suda, što može uputiti na poremećaj protoka i prisustvo naslaga, odnosno suženje krvnog suda. Kolor Doppler ultrasonografija nam omogućava rano otkrivanje patoloških promena krvnih sudova vrata, što doprinosi preduzimanju adekvatnih preventivnih i terapeutskih procedura u sprečavanju nastanka cerebrovaskularnog insulta. Cilj rada je da pokaže na značaj kolor Doppler ultrasonografije krvnih sudova vrata u dijagnozi patoloških promena krvnih sudova vrata. Za izradu rada korišćen je material Kabineta za kolor Doppler ultrasonografiju Doma zdravlja u Donjoj Gušterici, kroz prospektivnu studiju na slučajnom uzorku od 60 pacijenata koji su pregledani januara meseca 2014. godine. Analizom pola pregledanih bolesnika, žena je bilo 32 (53,33%), a muškaraca 28 (46,67%). Posmatrajući starosno doba pregledanih pacijenata došli smo do saznanja da je najviše njih 43 (71,67%) starijih od 50 godina, dok smo ispod 50 godina imali 17 (28,33%) pacijenata. Aterosklerotični plak smo dijagnostikovali kod 36, a promene oblika karotidnih arterija kod 29 ispitanika. Aterosklerotični plak smo najčešće našli na bifurkaciji ACC i izlazištu ACI kod 23 (63,89%). Duplex sonografija prikazuje ono što angioneurologa i vaskularnog hirurga najviše interesuje: morfologiju arterijskih lezija i hemodinamske efekte.

Prikaz slučaja bolesnice sa Astrocitomom u predelu parahipokampalne regije leve hemisfere kod koga je nakon
resekcije levog temporalnog režnja došlo do razvoja shizofreniformne psihoze. Psihički i neurološki status, Skala za
procenu pozitivnog i negativnog sindroma shizofrenije (PANSS), Mini internacionalni neuropsihijatrijski intervju (MINI) ,
verzija 4,4., subkategorija N za psihotične sadržaje, Šihanova skala narušavanja sposobnosti (SSNS), Hamiltonova
skala za procenu depresije Hamiltonova skala zaprocenu anksioznosti, Montgomeri-Asberg skala za depresiju, elektroencefalogram (EEG), standardno i registrovanje nakon deprivacije spavanja, kompjuterizovanatomografija glave
(CT) i neuromagnetna rezonanca endokranijuma (NMR). Bolesnica stara 51 godinu, od 12-te godine života ima epileptičke napade, koji su definisani kao jednostavni i složeni žarišni u vidu zagledanja, motornih ambulatornih automatizama sa retkom sekundarnom generalizacijom i postiktalnom zbunjenosti. Nakon što je učinjen NMR endokranijuma
kojim je utvrdjen tumor u levoj parahipokampalnoj formaciji, uradjena resekcija levog temporalnog režnja, gde je
patohistološki utvrdjeno da se radi o Astrocitomu II stepena. Nakon intervencije došlo do razvoja polimorfne simptomatologije, sa dominacijom paranoidno-depresivne simptomatologije i epileptičkih napada sa aurom straha, spaciotemporalnom dezorijentacijom i gubitkom svesti. Pacijentkinja tretirana racionalnom antiepileptičkom politerapijom
i neurolepticima nakon čega je došlo do kliničkog poboljšanja slike psihoze i smanjenja učestalosti epileptičkih napada. Nakon temporalne lobektomije došlo je do razvoja „de novo psihoze“ sa kliničkom slikom shizofreniformne epileptičke psihoze.  

Cilj ove studije je bio da definišemo faktore koji bi mogli da poboljšaju ishod reanimacije pacijenata koji su doživeli vanbolnički akutni zastoj srca poštujući "Utstein" model sakupljanja podataka. U dvogodišnjoj prospektivnoj studiji ispitano je 200 pacijenata koji su doživeli vanbolnički akutni zastoj srca i faktori koji su povezani sa preživljavanjem. 78% pacijenata je doživelo akutni zastoj srca kardijalne etiologije, 65% u kućnim uslovima, 3,7% je reanimirano od strane spasilaca, 36% je zatečeno u ventrikularnoj fibrilaciji (VF) ili ventrikularnoj tahikardiji (VT) bez pulsa, 64% u asistoliji/električnoj aktivnosti bez pulsa (PEA), 52% pacijenata je intubirano na mestu nastanka akutnog zastoja srca i preživljavanje do otpusta iz bolnice je bilo značajno veće u ovoj grupi pacijenata. Prosečno vreme stizanja do pacijenata bilo je 6,6 minuta. 66,7% pacijenata je defibrilirano nakon 4 i više minuta. 131 (65,5%) pacijent je proglašen mrtvim na terenu, 69 pacijenata je transportovano u bolnicu. 53 (76,8%) pacijenta iz grupe transportovanih je umrlo za vreme transporta ili na odeljenju reanimacije, 7 je umrlo nakon prijema u bolncu a 9 je preživelo do otpusta iz bolnice. Multivarijantnom logističkom regresijom je utvrđeno da su varijable značajno povezane sa preživljavanjem: starosno doba, endotrahealna intbacija na terenu i vreme stizanja do pacijenta. Uspeh reanimacije bio je značajno veći kod mlađih pacijenata, kod onih intubiranih na terenu i kod onih kod kojih je ekipa hitne medicinske pomoći stigla u kraćem vremenskom intervalu.